Taal Taal

English English Nederlands [Beta] Nederlands [Beta]

Blogs Blogs

Terug

Een nieuw leven

In de vorige delen volgden we Eva, die door detective Vera werd ondervraagd over de dood van haar onsympathieke man Harold. Eva probeerde Vera zo ver te krijgen om te vertrekken, maar op dat moment werden ze verrast.
Een klein bommetje ontploft ergens in mijn buik en stress verspreidt zich door mijn lichaam. Ze zijn vroeger dan normaal. Ik had verwacht dat Phuong Leo nog mee zou nemen naar de hotel in Hanoi voor ze naar huis kwamen. Nu lopen ze lachend, hand in hand, door onze poort het erf op.

Phuong heeft ons nog niet gezien. Ze zegt iets tegen haar tweejarige zoontje. Hij lacht. Dan kijkt ze op, richting de veranda. Ze stopt met lopen. De glimlach verdwijnt. Zelfs van deze afstand kan ik de angst op haar gezicht lezen. Ik ken die schaduw van paniek in haar bijna zwarte ogen. Die heb ik eerder gezien. Die avond, een paar weken voor Harolds dood.

Harold was niet thuis. Ik weet niet meer waar hij was. Ik las een boek, in de woonkamer. Op Harolds bank, die ik het liefste inpikte als hij er niet was. Ik was de tijd vergeten, zo verdiept was ik in de thriller die ik las. Tot een scherp geluid de stilte in het huis doorbrak.

Geschrokken legde ik mijn boek op de salontafel. Het geluid was uit de keuken gekomen. Ik probeerde me te herinneren of Phuong al vertrokken was. Ik wist het niet zeker. De klok in de kamer gaf half tien aan. Dan was ze meestal al naar huis.

Stilletjes liep ik over de koele marmeren tegels naar de keuken. Ik zag niemand. Ik liep verder de keuken in om te zien wat er was gevallen. Ik had duidelijk iets horen breken. Toen ik dichtbij genoeg was om over het kookeiland heen te kijken, zag ik Phuong.

Ze zat op haar knieën op de vloer. Ik hoorde haar zachtjes snikken. In haar handen had ze scherven van een schaal die ze net uit de vaatwasser had gepakt en blijkbaar had laten vallen.

‘Phuong?’

Ze keek geschrokken op. Ik zag tranen in haar ogen. ‘Mevrouw, het spijt me,’ zei ze.

‘Doe niet zo gek, Phuong. Het is maar een schaal. Sinds wanneer noem je me weer mevrouw?’

Haar handen trilden. Was ze zo ontdaan, alleen omdat ze een schaal had laten vallen? Ik hurkte naast Phuong op de vloer, pakte de scherven uit haar handen en leidde haar naar de bank in de woonkamer. Na een paar minuten begon ze iets te kalmeren.

‘Wat is er aan de hand, Phuong?’ vroeg ik zo zachtaardig mogelijk. Ze keek me met haar grote, bruine ogen aan. Ik zag dat ze bang was. Die blik ben ik nooit meer vergeten.

‘Phuong, als er iets is, dan moet je me dat vertellen.’

‘Ik kan het niet vertellen,’ piepte ze.

‘Waarom niet?’

‘Dan zul je me ontslaan.’

‘Heb je iets gestolen?’ vroeg ik. Ze schudde haar hoofd. ‘Leugens over me verteld?’ Weer schudde ze haar hoofd. ‘Heeft het te maken met...’ Ik zocht naar het juiste woord. Ze knikte en begon opnieuw te snikken.

‘Je zult me ontslaan en mijn familie zal me verstoten.’

Ik keek haar aan. Terwijl langzaam tot me doordrong wat er met Phuong aan de hand was, gingen de haren in mijn nek overeind staan. Ik zei: ‘Je bent zwanger.’

Een paar minuten lang was het doodstil in de kamer. Ik staarde voor me uit.

‘Het spijt me,’ fluisterde Phuong, nauwelijks hoorbaar. Ik keek haar aan.

‘Nee,’ zei ik resoluut. ‘Het is niet jouw schuld. Ik zal je helpen.’

De detective kijkt van mij, naar Phuong, naar het tweejarige jongetje naast haar. Ik zeg in het Vietnamees: ‘Ga naar binnen, Phuong, en neem Leo mee.’

Terwijl Phuong naar binnen vlucht met Leo, draai ik me om naar Vera. Als ik haar gezicht zie, weet ik dat het te laat is om haar weg te sturen. Ik zucht en ga zitten.

Vera brandt los: ‘Je man is een zak, iedereen heeft een hekel aan hem, inclusief jijzelf. Dan is hij plotseling dood en duik jij op in de Mekong-delta met je schoonmaakster en haar zoon. Eva, wat is er echt gebeurd?’

‘Wil je nog thee?’ vraag ik, en zonder op een antwoord te wachten pak ik de theepot en loop ik naar de keuken. Daar leun ik met mijn handen op het aanrecht en sluit ik mijn ogen. Wat moet ik haar vertellen? De waarheid? Wat voor verklaring kan ik anders nog verzinnen? Ik haal diep adem, hef mijn hoofd op en neem mijn beslissing.

Als ik terug kom op de veranda, is Vera weer gaan zitten. Ze kijkt me serieus aan. De boodschap is duidelijk, ze laat zich niet wegsturen. Ze weet al te veel.

Het blijft stil terwijl ik rustig twee kopjes thee inschenk. Op het erf kraken de planten nog steeds in de felle zon. Zelfs de kippen hebben nu een plekje in de schaduw gezocht. Een paar krekels klinken oorverdovend in de verlaten tuin.

‘Tante?’

‘Niet nu, Leo, ga maar terug naar mama.’

‘Maar ik wil je graag m’n tekening laten zien.’

Leo staat nu naast me. Hij kijkt me onschuldig aan. Een plukje van zijn zwarte haar hangt voor zijn blauwe ogen. Ik veeg het uit zijn gezicht.Hij houdt zijn tekening omhoog.

‘Kijk,’ zegt hij trots. ‘Dit ben ik. En dit ben jij, en mama, en de kippen. De hond ligt daar,kijk.’

‘Ik zie het, lieverd. Dat heb je heel mooi gemaakt. We zullen hem straks ophangen in je kamer. Ga nu maar terug naar mama.’

Ik kijk Leo na terwijl hij naar binnen rent en draai me weer om naar de detective. Vera neemt een slokje van haar thee. Ze zet het kopje voorzichtig terug op tafel en kijkt me strak aan.

‘Hij heeft blauwe ogen,’ zegt ze. Als ik zwijg, gaat ze verder: ‘Dat is ongebruikelijk, voor een Vietnamees. Zeg maar gerust bijna onmogelijk. Wie is de vader van Phuongs kind, Eva?’

Ik haal diep adem en leg uit: ‘Eerst dacht ik dat ze het vrijwillig deed. Ik was woedend op haar. Had haar bijna ontslagen. Tot ik besefte dat ze weinig keuze had. Ze wilde haar baan niet kwijt. Harold had macht. Als ze hem had geweigerd, had hij haar ontslagen en gezorgd dat ze nergens meer aan het werk kwam. Harold kon je klein krijgen. Ik wist dat als geen ander. Ze was gewoon bang voor hem. En ik liet het gebeuren. Ik had het moeten stoppen toen ik erachter kwam. Maar ik durfde niet. Ik was ook bang voor hem.’

Vera keek me zwijgend aan. Ik ging verder: ‘Toen ik ontdekte dat ze zwanger was, besefte ik dat het zo niet verder kon. We konden hem er niet mee weg laten komen. Mijn leven had hij al verwoest, en nu ook dat van Phuong. En wat voor toekomst zou haar kind hebben, als we niets hadden gedaan?’

‘En dus moest hij uit de weg worden geruimd?’

‘We deden de wereld een plezier. Iedereen was beter af zonder hem. En met zijn geld, dat hij al die jaren zo zuinig had gespaard, konden we een nieuw bestaan opbouwen.’

Vera kijkt me fronsend aan. Ze slikt een keer en wrijft met haar hand over haar voorhoofd. Met een zwakke stem zegt ze: ‘Mag ik misschien wat water? Ik ben een beetje duizelig.’

Ik knik en haal een glas mineraalwater uit de keuken. Ik zet het voor haar neer.

‘Nu zul je ook wel willen weten hoe we het deden,’ zei ik. ‘Dat was eenvoudig. Harold was een man van gewoontes. Hij hield er van om op vrijdagavond een bad te nemen. Vaak dronk hij een hele fles whiskey leeg, terwijl hij steeds weer warm water in het bad liet lopen. Het enige dat ik hoefde te doen was wat slaapmiddel door zijn whiskey mengen. Na de sushi, en voor we naar de club gingen, hebben we een taxi genomen, in plaats van mijn auto met chauffeur. We vonden Harold diep in slaap in het bad. Het doorsnijden van zijn polsen was even doorbijten. Maar al met al was het snel gebeurd.’

Ergens in huis hoor ik Leo roepen. Phuong en hij zijn waarschijnlijk een spelletje aan het doen. Ik richt mijn aandacht weer op de detective. Ze zweet en hijgt een beetje. Met grote ogen kijkt ze me aan. Haar mond beweegt, alsof ze iets wil zeggen, maar er komt geen geluid uit. Dan kijkt ze naar het theekopje op de tafel voor haar.

‘De thee?’ zeg ik. Ik lach. ‘Je proefde er niks van? Wil je dat zeggen? Dat klopt, het was alleen een beetje zoet, maar dat kon natuurlijk ook de honing zijn. Zie je die struik daar? Met die mooie roze bloemen? Dat is oleander. Het sap uit de bladeren gebruiken we tegen ongedierte. Het is zeer effectief.’

Vera hapt naar adem en zakt onderuit in haar stoel. Er staan tranen in haar ogen.

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Ik heb je nog gevraagd te vertrekken, maar je liet me geen keuze. We moeten dit geheim meenemen ons graf in, snap je. En jij dus ook.’

Bron: www.dulichso.com

Vorige
Reacties